"""วันสับสน...กับคนวุ่นวาย"""

....เฮ้อออออออ......

เริ่มต้นกับการถอนหายใจยาวๆๆๆๆๆๆๆๆสักหนึ่งครั้งคะ

เพราะเมื่อวาน...จนถึงวันนี้....เพื่อนๆหางานมาให้ทำซะ...กะว่าจะให้หนึ่งน่วมไปเลยก็ว่าได้

เพราะวันนี้...เป็นวันที่ต้องจัดสัมมนา...เป็นวิชาสัมมนาคะ

แต่ว่า

พวกชอบคิดว่าตัวเองจัดการได้

ไม่ได้เตรียมอะไรซักอย่าง...ที่จำเป็นต้องมี...เช่น

ประธานเปิดงาน

คำกล่าวรายงาน

ชุดรับแขก

ถาดใส่อาหาร

โตะหมู่

ช่างภาพ

ป้ายโฟม..สำหรับติดในห้อง

ฯลฯ

สรุปก็คือแทบไม่ได้เตรียมอะไรเลยก็ว่าได้ค๊าบบบ

ผลก็คือ

5 โมงเย็นวันที่ 23 ... มีแก๊งรถมอเตอร์ไซค์กับที่ขนเพื่อนหนึ่งมาประมาณ 10 คน

บุกเต็มหน้าบ้านเลยคะ...แล้วก็จัดการโวยวายว่า...แกพวกที่คิดว่าตัวเองจัดการได้ไม่ได้เตรียมอะไรเลย

แง่ๆๆๆๆ

นึกในใจ...เดือดร้อนอีกแล้วครับผม

คืนนั้นที่บ้านของหนึ่งก็เลยเป็นที่รวมตัวกันของเพื่อนประมาณ 10 คน ช่วยกันเครียงานที่ค้าง

สำหรับสัมมนาวันนี้...จนประมาณตีสามเกือบๆตีสี่...เพื่อนก็แยกย้ายกันหมด

แต่...ป้ายโฟมยังไม่ได้เขียนคะ...เหอๆ...เดือดร้อนอีกแล้วคะ

หนึ่งก็เลยกลายเป็น...ช่างเขียนป้ายจำเป็น

เขียนแบบรีบๆ...เลยผิดๆถูก...ซึ่งผิดมากกว่าถูกคะ

เขียนเสร็จก็ต้องมานั่งตัดๆให้มันเป็นแถว...เหมือนอย่างที่ร้านเค้าทำ

แต่...ตัดไปตัดมาผลก็คือปลายมีดคัตเตอร์มันสบัดคะเล่นเอาหนึ่งเลือดอาบ

แง่ๆๆๆ...รีบทำแทบแย่...ยังมาได้แผลอีก

เลือดหยดเป็นทางเลยคะ

แถมมีอีกกองตอนหาผ้าปิดแผล

สรุปได้เลือดมาหนึ่งกองโตคะ

แต่...ด้วยความเสียสละอย่างสุดซึ้งของหนึ่งเองก็เลยต้องนั่งทำป้ายต่อ

เขียนไปเจ็บนิ้วไป

ในที่สุดก็ได้ออกมาสภาพนี้คะ

เฮ้ออออ....เสร็จจนได้นะคะ...ป้ายโฟมติดห้องสัมมนาสำหรับวันนี้...ที่เขียนเช้าวันนี้เช่นกัน

โชคดีนะคะเนี่ยที่สีมันแห้งทันด้วย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...ต่อไปนี้จะไม่คบเด็กสร้างบ้านอีกแล้วคะ