เมื่อวันนี้มาถึง

สิ่งที่หนูเคยแอบหวัง...แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมีโอกาสเดินทางมาถึงจริงๆซักที

ค่ำๆวันที่ 2 กรกฎาคม 2551

ระหว่างทางที่หนูกำลังจะไปค้างที่บ้านของแม่...แม่เป็นคนขับ...แล้วหนูนั่งไปข้างๆ

จากโรงพยาบาล-บ้าน แม่ขับช้าๆ ใช้เวลาประมาณ 15-20 นาที

แม่เล่าและอธิบายเรื่องราวต่างๆมากมาย มาตลอดทาง

ก่อนจะเลี้ยวเข้าบ้านไม่กี่นาที..."หมอจะพูดข้อสุดท้าย พี่หนึ่งหมอกำลังจะพูดข้อสุดท้าย"

หนึ่งก้มหน้า...ในใจคิด และเดา...สิ่งที่เราแอบหวังมันกำลังจะมาถึงแล้วละ...แต่ก็อดใจเต้นไม่ได้

"พี่หนึ่งย้ายมาอยู่กับหมอก็แล้วกัน ไหนๆก็มีเรียนแค่สองวัน จะได้ประหยัดค่าหอด้วย"

หนึ่งมองหน้าแม่..ไม่ได้พูดอะไร..ได้แต่ยิ้ม..ตกใจเล็กน้อย..ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้

ตอนนอนคืนนั้นหนึ่งทบทวนคำพูดของแม่เกือบทั้งคืน..เพื่อตัดสินใจ

เมื่อเช้าก่อนหนึ่งจะกลับมาทำเรื่องฝึกงานที่มหาวิทยาลัย

แม่ถามว่า "ตกลงย้ายมาอยู่ที่นี่ไหม แต่มาเถอะ พี่หนึ่งยังต้องช่วยหมอทำงานอีกเยอะ"

หนึ่งยิ้มและตอบว่า "คะ"

        แม่คะ...หนูอยากบอกแม่ว่า ที่ผ่านมาหนูแทบไม่ได้ช่วยงานแม่เลย แต่แม่ต่างหากที่พยายามช่วยหนูทุกๆเรื่อง

และทุกๆอย่าง จนหนูไม่รู้จะขอบคุณแม่ยังไง

       - เสื้อผ้าที่หนูใส่อยู่ มันก็มาจากแม่

      - โต๊ะทำการบ้านของหนูมันก็มาจากแม่อีกนั่นละ

      - คอมของหนูถึงแม่ไม่ได้เป็นคนซื้อมา...แต่ตอนที่มันพังหนูก็เอาเงินที่แม่ให้นั่นละคะไปซ่อม

      - ผ้าห่มอุ่นๆ-ที่นอนนุ่มๆ มันก็มาจากแม่อีกนั่นละ

      - บางเดือนที่หนูไม่มีไม่พอใช้..ก็แม่อีกนั่นละที่ให้หนู

      - แม่ยังใจดีตุนสะเบียงให้หนูอีกเต็มตู้

                        ฯลฯ

มาวันนี้แม่ยังจะให้หนูไปอยู่ด้วยอีก...จะได้ประหยัดค่าหอ...(แต่หนูว่าเหตุผลของแม่ไม่ได้มีแค่นี้แน่ๆ)

แม่คะ..หนูจะต้องขอบคุณแม่ยังไงคะ

หนูอาจไม่ใช่ลูกของแม่ ไม่กล้าแม่แต่จะเรียกแม่ แต่แม่ให้หนูทุกอย่างขนาดนี้ หนูต้องตอบแทนแม่ยังไง

หนูรักแม่จังคะ

แต่หนูก็ยังกังวลอยู่เลยคะแม่

หนูกลัวว่าหนูจะทำให้แม่ต้องลำบากใจจังเลยคะ